Reviews

www.musikansich.de

Wolfgang Guerre

 

Thanks Wolfgang! 

 

Kurz und knapp: Das ist nahezu perfekt! Das ist authentisch gespielter Blues der Spitzenklasse! AUSRUFEZEICHEN! Schluss der Rezension, denn eigentlich ist dem nicht viel hinzuzufügen. Doch da lege ich die Scheibe von Roger C. Wade doch gern noch einmal ein und lasse mich verwöhnen, wenn er unter anderem zusammen mit dem Gast Balta Bordoyan der Gitarre ein Feuerwerk hochemotionalen Blues abliefert. Auf dem ersten Song der Platte The Schoolhouse Sessions, bei dem Gesang und Gitarre (T-Man Michalke) noch von Marion Wade am Piano hervorragend begleitet werden, startet die Platte grandios. Das Original stammt von Otis Spann und wurde 1954 aufgenommen, damals mit dem fantastischen Jody Williams an der Gitarre. Einerseits atmet die Coverversion den Blues der alten Tage, doch andererseits sehe ich hier eher einen Schritt in den British Blues Boom der Sechziger. Um ganz genau zu sein, verweise ich auf die Aufnahmen, die John Mayall damals mit Eric Clapton aufnahm, noch genauer meine ich den Song aus 1965, “Bernard Jenkins“! Und genauso klingen für mich auf “It Must Have Been The Devil“ Michalke und Marion Wade, nur – das Teil war seinerzeit rein instrumental.

Doch wer ist nun dieser Roger C. Wade? Geboren wurde der Sänger und Bluesharper im Jahre 1968 in Norwich, Great Britain. Anfang der Neunziger war er nach Deutschland übergesiedelt und widmete sich intensiv dem Blues, Excuse My Blues war die erste eigene Band, mit seiner Frau Marion am Klavier. Und noch heute, so auch auf der neuen Scheibe, musizieren sie zusammen. Eine spätere Band war Little Roger & The Houserockers mit dem Output von vier Platten. Als Harpspieler kann er glänzen mit den guten alten Sound vergangener Tage, und Vorbilder wie ganz besonders Little Walter haben mit Sicherheit Pate gestanden. 

Die Musik besticht durch ihren hohen Grad an Authentizität und immense leidenschaftliche Spielfreude, gepaart mit musikalischem Können aller Beteiligter. So bin ich begeistert, wenn ich in Marions Spiel ganz besonders Otis Spann heraushöre, und gleich bei “My Daily Wish“ kommt das stark zum Tragen. Die die Musik besonders mitprägenden Musiker sind die Gitarristen Balta Bordoy, ich meine, er ist Spanier, und der schon lange mit Wadezusammenarbeitende T-Man Michalke. Anhand der Angaben im Line-up nehme ich an, dass Balta eventuell nur auf einigen Songs maßgeblich beteiligt ist, genaueres ergibt sich aus den Angaben der CD leider nicht. Ich denke jedoch, dass er grundsätzlich öfter zusammen mit seinem Kollegen spielt.

Die Musik orientiert sich im Wesentlichen an guten altem Blues, Chicago vornehmlich, und wird auch sehr gut mit Boogie-Elementen ausgefüllt, “Mean, Mean Man“ ist eine tolle Empfehlung hierzu. Obwohl überwiegend Fremdkompositionen verwendet wurden, und ihnen lediglich vier eigene (#6, 8, 9, 12)gegenüberstehen, ist es der Band gelungen, eine hervorragende Melange modernen Blues‘ anzurühren, die ganz einfach vom Hocker haut, mitreißt und so voller Leben steckt, dass man sofort einen Liveauftritt sehen möchte. Dieser bleichgesichtige Blues hat Gefühl, hat Seele, ist schnörkellos, das ist heute sehr rar geworden, das ist für mich echter Blues par excellence! Aufgenommen wurde die Musik übrigens in der Josef-Metternich Musikschule, Hürth.

 

 

 

Review of Roger C. WADE Meets Balta Bordoy (Dutch) 

www.bluesmagazine.nl

 

Om te zeggen dat Roger C. Wade een druk blues baasje is, is een understatement. Hij is namelijk lid van zijn band Roger & The Houserockers en een duo, dat hij vormt met gitarist Jan Mohr en ook nog eens lid van Jan Mohr & The Backscratchers. In het verleden speelde deze in Engeland geboren, en momenteel in Duitsland verblijvende, zanger en harmonicaspeler ook nog in de band Excuse My Blues.
Nu is hij dus aanwezig met een soloalbum waarop hij wordt bijgestaan door zijn echtgenote Marion Wade (piano), Balta Bordoy (gitaar), Tilmann (T-Man) Michalke (gitaar) en Drori Mondlak (drums). En als je goed opgelet hebt, zie je dat er geen basgitaar op het album te vinden is. En die heb ik ook geen moment gemist.
Het album staat vol met pure blues en de nodige boogiewoogie.

Echtgenote Marion opent al rockend het album in de boogie It Must Have Been The Devilwaarin ze wordt geholpen door de priemende gitaar van T-Man en de bluesy zang van Roger. Dit nummer is een ontspannen swingende cover van het Otis Spann nummer. In de cover van Little Walter’s Hate To See You Go horen we Roger voor het eerst op zijn harmonica. Zijn stijl is vooral rauw te noemen in een pittige, elementaire boogie, die ook bekend is in de uitvoering van the Rolling Stones. In dit nummer neemt Marion even pauze om ruim baan te maken voor de twee gitaristen. My Daily Wish is een uiterst lome bluesballad met jazzy pianospel van Marion en romig gitaarspel. Stop Right Nowis daarna een rauwe hoekig bonkende blues met swingend pianospel, huilende harmonica en priemende gitaar. Baby What’s Wrong is een cover van het Jimmy Reed nummer en is een hard rockende boogie met stuwende piano en drums waarover vlammend gitaarwerk te horen is. De slowblues Treat Me Right is een cover van het B.B. King nummer. Een loom nummer met rauwe gitaarlicks en gierende harmonica.
In de stomende boogie woogie Mean, Mean Man komt de stoom haast uit Marion’s piano. Dit nummer swingt als een “boogie train”. Take A Chance is een boogie, die echt tot de rauwe basis is teruggebracht met loeiende harmonica. De harmonica klinkt schroeiend hard in de slowblues Jemima. Roger zuigt, pompt en giert in deze instrumental. Ook Act Like You Love Me is een boogie, die stug door stampt met subtiel bluesy gitaarwerk en wederom de hard loeiende harmonica van Roger. De volgende boogie wordt er uit geknald in Pickin’ Chickin’ Boogie met een weergaloos swingende Marion op de piano en zelfs een solospot voor de drums.
Geheel in stijl wordt het album afgesloten met de piano slowblues Things Haven’t Changed.

Met dit album keert Roger C. Wade op indrukwekkende wijze terug naar de rauwe basis van de blues.

 

http://www.bluesblastmagazine.com/issue-11-44-november-2-2017/

 

Little Roger & The Houserockers – Good Rockin’ House Party

9a Records

www.rogerwade.de

13 songs – 41 minutes

Well, this was a delightful surprise. I had not heard of the Anglo-German Little Roger & The Houserockers before, although Good Rockin’ House Party is their fifth CD. The magnificently retro cover certainly raised hopes: An old photograph from the 1950s of a mythologized America, vintage-style typeface, period-correct colour schemes – somebody obviously has a good eye for detail. And that impression is reinforced by the opening track, “To The Bone”, a glorious 50s-style Chicago shuffle. T-Man Michalke’s guitar tone is distorted in the best kind of way, Marion Wade’s piano dances merrily over the swinging rhythm laid down by Roffi Roffmann on bass and Chris Seidel on drums. And singer Roger C. Wade has a wry vocal style in addition to contributing a fine harp solo. Before you can catch your breath, the second track, a raucous cover of Little Milton’s “It’s Later Than You Think”, almost explodes out of the speakers. This is retro house party music at its best.

The CD proudly notes that the album was recorded the old-fashioned way – all in one (not so) big room, through tube amps, via old mics, straight onto analogue tape, and the result is a resounding success. There is what sounds like vocal bleed through the harp mic on the low-down boogie of Willie Nix’s 1953 classic “Just Can’t Stay”, but it just adds to overall atmosphere of the song.

The Houserockers take delight in unearthing some rare gems, such as “Glad I Don’t Have To Worry No More”, originally written by Robert Lockwood Jr and recorded by The Fat Man with the Sunnyland Slim Trio in 1951. Both Lil’ Son Jackson’s “Get High Everybody” and Tampa Red’s “Midnight Boogie” are played pretty close to the originals (albeit with harp replacing the horn section on the former and with some seriously funky additional guitar from Michalke on the latter). Other covers however are cleverly turned on their heads. Sonny Boy Williamson’s “Little Girl” is re-imagined as a guitar-led slow blues, while Jimmy Reed’s “I Don’t Go For That” benefits from some tubo-charged harp from Little Roger and modern propulsion from Roffmann and Seidel rhythm section.

The band’s original songs bear comparison with the covers. The slow blues of “Alternative Facts” is a case in point, where Wade wryly skewers certain ill-thought out defences of recent political pronouncements by singing “It seems like I’ve been wrong and a dog is just a cat. I’ve finally realised that’s just an alternative fact.”

The album contains two instrumentals on which the musicians are able to stretch out a little. Michalke’s “Crabs” is an upbeat Gatemouth Brown-style rocker, while “Rocket Fizz (For Fred)” is a piano-driven rave-up written by Marion Wade that one suspects is a homage to the great Fred Kaplan. Indeed, the great (and still criminally under-rated) Hollywood Fats Band seems to be a major influence on Little Roger & The Houserockers.

Good Rockin’ House Party is a very enjoyable, very well played combination of 50s-style Chicago blues and West Coast swing. Recommended listening.

 

 

Blues Matters Issue 98 November 2018

LITTLE ROGER AND THE HOUSE ROCKERS

JUMPING AT JACK’S JOINT

SELF PUBLISHED

One of the joys of doing reviews for Blues Matters is that every so often I receive a CD from a European blues band who I have never heard of. The downside is that it is not always easy to find any information on them!! Today was no exception when I received the latest offering from Little Roger and the Houserockers, a Germany based band, whose style is a throwback to the 40s and 50s, covering Chicago, Memphis and West Coast blues as well as piano boogies and swinging jump blues. The band, founded in 1994, is a mixture of German and English performers, led by 47 year old Roger Wade harp/vocals along with Marion Wade piano, Tilmann (T-Man) Michalke guitar, Rockin Roman Lieutenant bass, plus two drummers - Andreas Bock (2015 drummer of the year in Germany) and Andre Werkmeister –complemented by guest performances from Thomas Feldmann sax and Marc T vocals. The band credits their influences as Howlin Wolf, Little Walter, Muddy Waters, Otis Spann, B.B. King, to Sonny Boy Williamson 2. Their latest 17 track fourth CD, Jumping At Jack’s Joint, is everything you’d expect and I really enjoyed listening to it. I just put it on in the car and was in heaven! Their cover of Mona was particularly noteworthy. Whilst they are recognised as one of the leading blues bands in Germany, their songs are performed in English and they also regularly perform gigs in Holland and Belgium; every type of venue from club gigs to large European festivals. Based on this CD, it would be great to see them in the UK and I hope that can be achieved in the near future, since they have a reputation as dynamic live blues show performers.

 

 

Little Roger & The House Rockers, aka Roger Wade zang en harmonica’s met vrouw Marion op piano en medestrijders. De aankondiging van hun cd-release ‘Good Rockin’ House Party’ op facebook, maakte me erg nieuwsgierig. De vraag aan Roger Wade zijn nieuwe pareltje in mijn radioprogramma te introduceren kreeg direct respons. Twee dagen later had ik de cd in mijn brievenbus. Snel uit de enveloppe en in de cd-player. Vanaf de eerste noot swingt en rockt dit album. Een cd met dertien nummers uit zowel eigen hand als gecoverd. Bijvoorbeeld komt I Don’t  Go For That van Jimmy Reed  en Glad I Don’t Have To Worry No More van Robert Lockwood voorbij. Daarnaast overwegend eigen nummers geschreven door Roger en Marion Wade en de oud gitarist van The Electric Kings, T-Man Michalke. De band bestaat verder uit Chris Seidel op drums en Stephan Roffmann op upright bass, Elk nummer is een terugblik in de jaren 50 van de vorige eeuw. De drive en feel is zorgvuldig gekozen. Drums klinken heerlijk authentiek waarop de contrabas perfect de ondersteuning verzorgt voor rest van de band. Een goed team samen en te bedenken dat deze twee opgeteld de vijftig levensjaren niet tellen. Begin twintig zijn deze rasmuzikanten die een geweldige drive neerzetten. Of het nu een swing-, flat tire of een Jimmy Reed-shuffle is. No problem!! Dit belooft wat voor de toekomst! De cd opent met het nummer To The Bone, waarbij snel duidelijk wordt waar het naar toe gaat. Een boodschap aan het feit waar het hard bij elkaar gewerkte geld door de vrouw aan uitgegeven wordt. De zang is heerlijk duidelijk en een uitstekende timing. Little Roger zingt zijn boodschap vol overgave. Daarnaast een heerlijk harmonicageluid. Prachtige toon!

Eigenlijk de gehele cd. Duidelijk te horen dat William Clarke een van zijn voorbeelden is. Het nummer Nightwalker is dan ook een ode aan hem. Een heerlijk chromatisch harp nummer.

Valt mij op dat de cd niet begint te vervelen. De nummers zijn zeer afwisselend qua rhythm en keuze van gitaargeluid. Een ieder van de band krijgt zijn part tijdens “The Rockin’House Party”. Rocket Fizz is het feestje van Marion Wade op piano. Een heerlijke boogie woogie met een zeer subtiele begeleiding van drums. Overigens hoor ik een piano die niet dominant aanwezig is maar in volle dienst van de band. Crabs is het feestje van de T-Bone Walker georiënteerde gitarist T-Man Michalke. Hij is een gitarist waar je “U” tegen zegt. Goed geluid en timing. Fills afgewisseld met subtiel akkoorden werk. Een vijftal wat goed op elkaar ingespeeld is.

 

Al met al een cd die de titel ‘Good Rockin’ House Party’ vol waar geeft voor zijn geld. In mijn oren bijzonder goed werk verricht in de studio Rocket Sound Lab in het Duitse Essen. Een goede uitgewogen balans en heerlijk transparant. Deze cd nodigt zeer zeker uit om een gig van deze band te bezoeken.

 

ROGER WADE AND JAN MOHR

DOWNSIZED

Rocket Sound Lab Recordings

An interesting combination of well known European blues stalwarts who have joined together to produce a raw mix of traditional blues standards and five self penned tunes. Englishman Roger Wade is probably better known as the lead singer and harmonica player with Little Roger and The Houserockers . Jan Mohr is from Germany is best known as guitarist for his band Jan Mohr and The Backscratchers. Downsized is their first release as a duo and what an entertaining release this is. It will please the blues purists and music listeners in general as it is straight blues no messing and done mostly in one recording session. Opening with the raw harmonica tones of Roger Mohr Boogie this sets the tone of a steady rolling theme throughout the release nudging with humour on When I Get Drunk a theme also well covered on their whimsical tune Whisky Drinking Woman. Another of their own songs Wait A While is a toe tapper with basic chords and a juke joint feel. More booze driven next on Whisky Tonight a homage to the effects of the nectar. A stripped back approach to the Frank Frost cover My Backscratcher certainly shines through a highlight. But more specifically Nice To Me epitomises what these talented blues musicians are and the way they synchronise well and enjoy what they do proving they do not need any backing instruments or over production like others in this genre style.

 

Roger Wade und Jan Mohr haben eine Mini-CD in einfacher Stecktasche mit 30 Minuten Laufzeit unter dem Titel „Downsized“ aufgenommen – ein Bezug auf die reduzierte Besetzung aus verstärkter Harp & Gesang und elektrischer Gitarre. Nun gibt es ja ziemlich viele akustische Gitarren-Harp-Duos, aber nur wenige, die das elektrisch wagen. Da Roger einen runden, vollen elektrischen Ton hat und nicht nur melodisch, sondern auch rhythmisch die Harp exzellent beherrscht und da Jan auf der E-Klampfe wunderbar groovt, vermisst man nicht wirklich eine Rhythmusgruppe. Mich hat das musikalische Konzept an eine meiner Lieblings-Aufnahmesessions von Walter Horton erinnert, die er 1964 nur mit Robert Nighthawk an der Rhythmusgitarre für das schwedische Radio eingespielt hat. Jan beschränkt sich zwar nicht so extrem auf die Basssaiten wie damals Nighthawk, aber der Charakter geht in die gleiche Richtung – und das ist schon ein großes Lob. Hinzu kommt Rogers souveräner Gesang und die Tatsache, dass es die fünf selbst verfassten Titel locker mit den vier Covertiteln aufnehmen können. Vor allem für Harpfans eine äußerst lohnenswerte CD.

Kilians Plattenecke August 2015

LITTLE ROGER & THE HOUSEROCKERS – JUMPING AT JACK’S JOINT

 

Wanneer ‘For You My Love’, de opener van ‘Jumping At Jack’s Joint’, voor het eerst door de luidsprekers knalt, mag het al meteen duidelijk zijn waar Little Roger & The Houserockers garant voor staan: moddervette R’n’B (de echte) en heerlijke blues in pure jaren vijftig-stijl. Net iets meer dan vijftig minuten gaat de band tekeer en worden er vooral eigen composities geserveerd.

Ik zeg wel vooral, want de verzameling eigen schrijfsels wordt hier en daar opgesmukt met een obscure cover. Zo passeren er zelfs een jingle uit lang vervlogen tijden voor biermerk Jax en ‘Oh Darling’ van The Beatles de revue. ‘Jumping At Jack’s Joint’ is de vierde cd van dit gezelschap. Het minste wat je kan zeggen over deze plaat is dat het spelplezier er gewoon afdruipt. En dat werkt natuurlijk aanstekelijk. Los van de paar nummers die wat meer ingetogen zijn, swingt deze cd de pan uit en is het verdraaid moeilijk om stil te zitten wanneer Little Roger een nummer inzet.

Die Little Roger is bij de Britse burgerlijke stand beter bekend als Roger C. Wade, een uiterst getalenteerde mondharmonicaspeler. Zijn vrouw Marion staat hem niet alleen in het dagelijkse leven bij, ook muzikaal is ze een grote steun, aangezien ze piano speelt in manlief zijn band. De rest van de groep bestaat uit T-Man Michalke, Roman Lieutenant     en Andreas Bock. Drie Duitse bluesmuzikanten, wat van Little Roger & The Houserockers puur theoretisch een Duitse band maakt. Geloof mij als ik zeg dat het geluid in de verste verte niet neigt naar iets wat van onze buren zou kunnen komen. Neen, de sound van Little Roger & The Houserockers lijkt zo uit één of andere bar in Chicago of Memphis te schallen en dat hebben ze vooral aan zichzelf te danken. En aan Marc T. U weet net als ik dat dat iemand is die perfect weet hoe een goede rootsplaat kan en moet klinken.

Alles aan deze plaat klopt trouwens. Niet alleen de muzikanten en de mensen achter de knoppen hebben puik werk geleverd. Zelfs de hoes en het bijhorende boekje van ‘Jumping At Jack’s Joint’ is volledig in stijl ontworpen.

Little Roger & The Houserockers leveren met hun vierde plaat een knaller van formaat af. ‘Jumping At Jack’s Joint’ is een absolute aanrader voor elke liefhebber van het genre. Meer zelfs, ik denk dat heel veel volk hiervan kan genieten. Of zoals het binnenin de cd-hoes staat te lezen: ‘Bring Your friends, bring your brother, and if she’s hip, you can even bring your mama!’

(Lewis) rootstime.be

Das Quintett bezeichnet seinen Stil selbst als „hip-wiggling, foot-stomping and down in the alley blues”, was übersetzt soviel heißt wie „hüftschwingender, füßestampfender und ganz mein Fall Blues”, also richtig fetzige Musik. Dass diese Selbstreflexion keinesfalls übertrieben ist, bewies vor allem Frontmann Roger C. Wade. Der Brite ist nicht nur ein hervorragender Sänger, sein Umgang mit der Mundharmonika ist atemberaubend.

derwesten.de

 

Harp player/vocals (and occasional tenor sax player) Roger Wade fronts this German-based outfit, the Houserockers include the impressive Marion Wade on keys, and the excellent guitarist T-man Michalke. Material includes a really fine version of Paul Gayten's "For You My Love" and a cracking good stab at "Mona" with blues-stomping harp.There is also a rocking sprint through Dave Batholomew's stomper "Good Jax Boogie", with a stunning chorus by T-man, and an absolutely fabulous, Guitar Slim inspired (featuring guest chanter Marc T.) take on "Oh! Darling", which in my ignorance, never having been a Beatles fan, didn't realise the composer, one McCartney, was Heather Mill's former old man!

The originals include a Sonny Boy influenced "Going Back Home" (firmly in the tradition of the sessions he did for Storyville), a real old-fashioned, dog rough shuffle, "You're Getting On My Nerves", which could have stepped out of the door of the Vee-Jay studio, a slab of rock'n'roll, "Duracell Woman", and finally a lazily swinging T-Bone Walker-ish "I Wanna Hold You".

Little Roger And The Houserockers are mighty impressive, they play the real stuff with absolutely no nods to the dreaded rock. I liked it a lot and if you have big enough ears I'm sure you will too.

 

Big Phil

Druckversion Druckversion | Sitemap
© Roger Wade